MooiMergelland.nl

Inloggen of inschrijven

Column Stan Spauwen, november 2019

IKEA-tragiek

Omdat het regende werd het voorstel om naar IKEA te gaan, zij het schoorvoetend, aangenomen. De Zweeds gigant heeft een uitgekiend circuit bedacht langs alle artikelen die de woning al dan niet met bruikbaar en handig materiaal moeten opvrolijken. Het moet gezegd er zitten handige spullen tussen die in de grote winkelwagens worden gestouwd.

Voor ons een man en vrouw met kar die het circuit in een zelfde tempo afstruinen en dus meer malen vlak bij ons druk in de weer zijn. Hij duwt de kar met zijn linkerhand vooruit.. Zijn rechterarm om de schouder van de vrouw geklemd. Niet goed ter been denk ik nog. De kar van het tweetal wordt voller en voller. De man veegt het zweet van zijn voorhoofd en klemt de vrouw nog steviger tegen zich aan. Aandoenlijk. Wat een gedoe denk ik nog.

Bij de uitgang parkeert de man zijn kar naast de onze en wandelt met zijn vrouw richting auto op de immense parkeerplaats.Terug bij de kar blijft de vrouw in de auto zitten en begint de man de auto, gelukkig een stationkar, zorgvuldig in te laden. Hij knikt enigszins verontschuldigend naar mij omdat zijn auto ietwat ongelukkig geparkeerd staat, zodat de onze niet past op de parkeerplek naast de zijne. We wachten geduldig op ’t gedoe naast ons. Waarom helpt de vrouw niet een handje, denk ik nog. 

Als het duo eindelijk kan vertrekken ontwaar ik in het zitgedeelte van de stationkar opmerkelijk geharrewar, gevolgd door heftig gekrijs van de vrouw.

De man stapt uit en begint de volle achterbak weer uit te laden. Merkwaardig tafereel.

De man knikt weer verontschuldigend naar ons en wijst hoofdschuddend naar zijn vrouw die onophoudelijk blijft schreeuwen, huilen en krijsen. Als alles weer op het parkeerplein staat uitgestald grijpt de man achter uit de auto twee knuffeldiertjes en brengt ze snel naar zijn vrouw. Ze begint te lachen, kust de knuffels en omhelst ook onhandig de man. Lachend zegt hij tegen ons: ‘Stom he? Niet aan gedacht. Haar knuffels.”

Hij laadt de spullen weer allemaal in, klapt de achterdeur dicht, stamelt iets van sorry en weg is de stationkar. Ons vertederd achterlatend.

Tsja , je kunt een dementerende partner niet altijd ergens parkeren. Of: je wil het gewoon niet. Het blijft ongemakkelijk dat wel. Maar chapeau! 

Onwezenlijk laden we onze drie pakjes in de auto. Op de kinderafdeling van IKEA wemelt het trouwens ook van de knuffels. Maar dat zijn niet die van haar in de stationkar.

Rare wezens die knuffels denk ik nog.

Dementie in the rain. IKEA-tragiek. 

Browser niet ondersteund
Je browser wordt helaas niet ondersteund. Hierdoor kan het zijn dat sommige onderdelen van de site niet volledig werken. Lees hier meer over welke browsers we ondersteunen of update je browser.